Sophie

En Emma

Was ik op vakantie? Oh ja, er was iets met warm weer, zon, zwembad en ijsjes eten Beetje naief had ik ook op wat beter weer hier gerekend, maar helaas, de zomer van 2011 viel op 2 augustus geloof ik!

De vakantie was….. eh ja, wat zal ik zeggen? Het was vreemd, met 4 kinderen en geen man. Natuurlijk had ik veel steun en gezelschap aan mijn lieve vriendin, maar dat is toch anders. Ik maakte me vooraf druk of het met Morris allemaal wel goed zou gaan, maar dat ging boven verwachting heel erg goed. Hij was lekker ontspannen en genoot er zichtbaar van. In tegenstelling tot draakje Julia! Die wilde helemaal niks. Niet zwemmen, niet spelen, niet op de foto, niet op het springkussen, niet in bed, niet eten, niet naar de wc, moet ik nog doorgaan? Het was dodelijk vermoeiend!! Als een extreem ontaarde moeder vond ik het niet zo erg dramatisch om die nu 10 dagen aan Arjan mee te geven voor vakantie.

Maar eigenlijk is het wel een drama. Ze een weekendje (1 nachtje) meegeven aan hun vader is ok, maar nu (alles bij elkaar) 2 hele weken…. Auw!

Ik zou moeten genieten van de vrijheid, de losse handen, het kunnen doen en laten wat ik zelf wil, maar nee, zo is het toch niet. Ik ben een sentimentele muts die haar kindjes mist…

Je kan er haast niet omheen, het weer is prut, de kindjes willen op vakantie en ik ben zelf ook wel toe aan een break, maar in mijn eentje met 4 kinderen? Mwah….dus ik had niets geboekt of gepland. Arjan neemt ze in augustus een weekje mee dus ik vond het prima zo. Maar ja…je gaat dan toch denken he? Gelukkig had ik in no time een vriendin gevonden die wel mee wilde en samen struinden we het internet af. Al snel vonden we iets leuks. Morgenochtend vertrek ik met de kinderen EN vriendin naar Kreta! (trekken we meteen de griekse economie weer een beetje vlot).

Sun, here we come!!! We komen pas terug als we bruin zijn (of als het vliegtuig weer vertrekt en we het appartement uitmoeten na 8 dagen LOL)

En toen waren de dames jarig. Zeven werden ze en dat vonden ze zelf waanzinnig groot!!! Vooral Sophie, die lijkt wel harder te gaan dan Emma soms….

Maar goed, ze wisten dus heel goed wat ze voor kadootjes wilden (totaal verschillend) en wat voor kleren ze wilden (totaal verschillend) en wat voor kinderfeestjes ze wilden (jawel, totaal verschillend). Nu ben ik wel een moeder die ze niet als identiek wil behandelen omdat ze toevallig op dezelfde dag uit dezelfde buik geboren zijn (also know as: tweeling) Dus deed ik gruwelijk mijn best en vierde 2 kinderfeestjes. Een keer met de hele club naar de bioscoop en een keer met een andere club naar het zwembad. Pfffff ik moet weer een jaar bijkomen!! Gelukkig nam papa ook wat taken over.

De verjaardag voor de familie mocht gelukkig wel tegelijk alhoewel Sophie dat liefst ook apart had gedaan. Hoezo eigenzinnig type? Maar goed, de dames zijn 7!!

Onze een-na-oudste dame is geen makkelijke eter, nooit geweest ook. Maar er is iets wat ze wel graag eet….we noemen haar daarom wel eens pizzagirl

Julia gaat al vanaf januari naar school en dat vindt ze fantastisch!!! Ieder ochtend gaat ze huppelend naar school, maakt bergen kunstwerken, ik weet nu al niet meer waar ik alles laten moet

Ze wordt zo snel groot!!! Dat is wel een beetje jammer want zo'n jongste hou je eigenlijk graag klein. Enige 'nadeel' is dat ze, sinds papa en oma Joke hier niet meer wonen, vrijwel niet meer in haar eigen bedje wil slapen. Soms krijg ik haar 's avonds wel in haar eigen bedje maar tegen de tijd dat ik naar bed ga ligt ze vaak al in mijn bed en laat zich niet terugleggen in haar eigen bed. Dat zou te maken kunnen hebben met de scheiding, en dat snap ik ook wel, maar ik zou haar onderhand wel weer graag terug willen hebben in haar eigen bedje! Iemand tips, toevallig???

Met Morris gaat het best goed! Hij is nog een keer terug geweest naar het Epilepsiecentrum maar dat was gelukkig niet zo lang. Er zijn ook uitgebreide scans en onderzoeken gedaan en zover het zich laat aantonen is er geen hersenbeschadiging opgetreden!! Dat was een enorme opluchting. De aanvallen waren zo lang en heftig dat je je bijna niet voor kon stellen dat je kind het gaat overleven, en we waren al best wel wat gewend met hem!

Met medicatie gaat het voorlopig weer de goede kant op. Volgens de specialist is er een goede kans dat het naar mate hij ouder wordt, de aanvallen beter onder controle te houden zijn. Maar voorlopig kijken we niet te ver vooruit, het gaat NU goed en daar zijn we nu blij mee!!

In september wordt hij 6 en we weten nog niet of hij na de zomervakantie naar groep 3 kan, hij heeft veel moeten missen, maar we sluiten niks uit. We blijven positief!!

En voor je er erg in hebt ben je zo weer maanden verder!  De scheiding is bijna officieel een feit. Das niet leuk, maar zo is het leven nu schijnbaar.

Ondertussen denderde het leven door en je leert steeds beter je draai vinden. En je komt andere mensen tegen. Nieuwe mensen. Leuke mensen. En zowaar…. een manspersoon dat de aandacht trok. Allemaal leuk en gezellig, maar daar waren we nog helemaal niet naar op zoek. En was ik daar wel al aan toe? Geen idee, er is niets of niemand die dat soort dingen voor je regelt of bijhoudt (of: afhoudt). Dus.

Sylvia vroeg of ik nu ergens anders woon. Nee, dat doe ik niet. Ik ben met de kinderen gewoon in ons huis gebleven. Alhoewel 'ons' wel wat raar klinkt nu, maar formeel gezien is het nog steeds van Arjan en mij samen. Hij woont nu met zijn moeder (oma Joke) ergens anders. De meeste inboedel is ook gewoon hier gebleven zodat de kinderen niet in een geplunderd huis wonen. Joke komt wel vaak even langs hoor, zij kan er immers ook niks aan doen.

Ik ben nog aan het uitzoeken wat mijn mogelijkheden zijn. Of ik hier kan blijven wonen. Ik wil dat wel heel graag maar het is een groot en duur huis. Of het haalbaar is? Geen idee nog, daarvoor moet nog een ingewikkelde rekensom worden gemaakt. Ik heb daar eerlijk gezegd niet zo'n haast mee. Nog niet. Degene die er wel haast mee heeft (of zou hebben) blijkt ook niet veel haast te maken, dus waar zou ik me nu druk over gaan maken?

Sylvia vroeg of ik nu ergens anders woon. Nee, dat doe ik niet. Ik ben met de kinderen gewoon in ons huis gebleven. Alhoewel 'ons' wel wat raar klinkt nu, maar formeel gezien is het nog steeds van Arjan en mij samen. Hij woont nu met zijn moeder (oma Joke) ergens anders. De meeste inboedel is ook gewoon hier gebleven zodat de kinderen niet in een geplunderd huis wonen. Joke komt wel vaak even langs hoor, zij kan er immers ook niks aan doen.

Ik ben nog aan het uitzoeken wat mijn mogelijkheden zijn. Of ik hier kan blijven wonen. Ik wil dat wel heel graag maar het is een groot en duur huis. Of het haalbaar is? Geen idee nog, daarvoor moet nog een ingewikkelde rekensom worden gemaakt. Ik heb daar eerlijk gezegd niet zo'n haast mee. Nog niet. Degene die er wel haast mee heeft (of zou hebben) blijkt ook niet veel haast te maken, dus waar zou ik me nu druk over gaan maken?